Staroangielski alfabet
Język staroangielski to język, którym posługiwano się w Anglii między V a XI w. O ekspansji tego języka na Wyspach Brytyjskich pisałem ostatnio. Tym razem chcę przedstawić alfabet, jakim posługiwano się w owym czasie. Zobaczcie jak bardzo różnił się od tego, który jest obecnie w użyciu.
Język staroangielski zaczął funkcjonować w formie pisanej w VIII w. Większość tekstów zapisywano w jednym z czterech dialektów – w zachodniosaskim (obok mercyjskiego, northumbryjskiego i kentyjskiego).
Często (już od V w.) używano specjalnej odmiany alfabetu runicznego (Futhorc):
Inskrypcje w tym alfabecie znaleziono głównie na kamieniach i takich artefaktach, jak biżuteria czy też broń. Ocenia się, że mniej niż 200 przedmiotów tego typu dotrwało do współczesności.
Szacuje się, że od ok. VII alfabet runiczny był wypierany przez alfabet łaciński, przywieziony przez misjonarzy. Futhorc jednak odcisnął swój ślad na nowym alfabecie:
Do alfabetu łacińskiego przedostały się takie litery, jak thorn (Þ þ) i wynn (Ƿ ƿ). Odpowiedniki /θ/ /ð/ oraz /θ:/ [...]
Original post by mrtom and software by Elliott Back